Biyolojik saatlerimizin bir gün duracağına iman etmiş bir coğrafyanın hikmet kokan dinamikleri ile sonsuzluk alemine kurulmuş bir randevumuz olduğunun farkındayız.
Ard arda verdiği ikazları ile Kahmaranmaraş merkezli ard arda yaşadığımı iki deprem gerçeği ise bu farkındalığı; zengin ile fakiri eşitleyen, varlık ile yokluğu sıfırlayan, yaşam ve varoluşa dair tüm kaygıları ciddi bir muhasebeye tabi tutan tokatlarını sol yanımıza bu kez çok şiddetle vurdu.
Ancak ta çağlar ötesinden zamanın plastik kokulu nefeslerine haykırıyor ya Hz Ömer (ra);
"İkaz etmiyor isek bizde, duyduğunuz halde yapmıyor iseniz sizde hayır yoktur."
Biz, kalem ve kelam ehli olarak üzerimize düşeni yapalım;
Deprem, elbet ki dünya denen dertler kitabının sahifelerine ilahi bir kalem ile yazılmış cebri bir kaderdir. Lakin bugün yaşanan çaresizlik, kağıt gibi yıkılan binalar, arşa yükselen ağıtlar, yarım kalan onca hikaye; bilinmelidir ki deneyimsizliğimizin, aymazlığımızın, liyakatsizliğimizin, organize olamayaşımızın, basiret ve ferasetliğimizin kaderidir.
Göçük altında can verenleri şehadet ile müjdeleyen nebevî ikaz bir nebze olsun yüreklerimize su serpse de, ihmaller zinciri ile beslenen bu beşeri kader, geride kalanların boynunu bükük, ömrünü yarım bırakarak biliyoruz ki yaşama dair umut kalemini son nefesine kadar kıracaktır.
Evet, defalarca yazdım ve sanki son nefesime kadar da yazmaya devam edeceğim;
Bizim toplum olarak en büyük sorunumuz ahlâk.
Hayır hayır, ataerkil bir düşünce yapısının beslediği cinsiyetçi bir bakış açısı ile kadınlara özgü kıldığımız ahlâk kavramından söz etmiyorum.
Zira ahlâk dediğimiz; bizi insan kılan, inşa ve ihya eden değerler bütünü, benim cephemde "sadık kalmak" demek.
Yani; Özüne sadakat. Seni yokluk aleminden varlık âlemine taşıyan kudretin senin varlığına beslediği ümide ve sana kodladığı değerlere sadakat. Tuttuğun ele, dokunduğun omuza, çıktığın yola, verdiğin söze, yaptığın işe, ettiğin yemine, gülümsettiğin yüze sadakat.
Dolayısıyla sorun dil,din, ırk,renk, düşünce,fikir ve ideoloji gözetmeksizin artık hemen her kesime bulaşan ahlâki zaaflarımız ile yüzleşme sorunudur.
Kaldı ki; felaket ve musibetler başımıza ilk defa gelmiyor. İnsan, dünya gurbetine geldiği günden bu yana imtihan vardı. Olmaya da devam edecek. Lakin biz farkında iseniz imtihanın varlığı ve dahi ağırlığını özümüze ihanet ettikçe daha çok hissetmeye başladık.
Emin olun ki; biz kendi özümüze yaklaştıkça, bugün aşılamaz sandığımız tüm sorunları kolaylıkla çözebilecek güç, dirayet, inanç ve dinamiğe sahip bir toplumuz. Tarihimiz bunun binlerce örneği ile dolu. Yeter ki, ateşin imanı yakmadığını yürek ülkesine de kabul ettiren kadim bir anlayışı, yaşamlarımızda iktidar kılalım.
O gün göreceksiniz ki,
İblisin tebessümlerini süsleyen her ihmal, her haksızlık, her adaletsizlik, her liyakatsizlik, her yanlış; ilahi adaletin duvarına çarparak dökülen yaşların, yakılan yüreklerin, katledilen canların, yarım kalan hikayelerin, söndürülen hayallerin hesabını soracak ve gönül coğrafyalarımız hak ettiği o selam ve esenlik yurduna ev sahipliği yapacaktır.
Ayrıca hepimiz biliyoruz ki;
Bu ülkede deprem ilk defa olmuyor. Afad ve Kandilli Rasathanesi verilerine bakıldığında günde ortalama 600 depremin yaşandığı bir coğrafyanın üzerinde yaşıyoruz.
Ama hissetmediğimiz için "yok" sayıyoruz. Tıpkı duygularımıza hitap etmeyen bilgileri "yok" saydığımız ve duygusal bir hezeyan içinde hakikatin üzerinde kendi doğru sandıklarımızı bina ettiğimiz gibi.
Bundan olsa gerek, bu tür durumlarda sadece duygulara hitap eden lirizme sarılıp, zaten azami derecede duygusal hasar yaşayan bir toplumu daha beter bir şekilde karamsarlığa itiyoruz.
Bundan olsa gerek, ağız dolusu Allah dediği halde 100 liralık battaniyeyi 3 veya 5 katına, 5 liralık ekmeği 15 liraya satan İdris libaslı iblisler aramızda cirit atıyor.
Bundan olsa gerek, henüz binlerce ceset soğumamış iken binasında meydana gelen derin çatlakları, sıva ile örten vicdan yetimleri hala yürek terimizden besleniyor.
Çünkü ahlâk kavramını, şehadet kelimesi ile verilen "bedava bir yazılım” gibi görüyoruz. Ahlâkın kaynağının din değil "bilinç" olduğu, bilginin ise eylemin kaynağı olduğu gerçeği ilgi alanımıza dahi girmiyor.
Peki çözüm ne?
Emin olun ki;
Okullarda akademik zekâya yüklenip her ferdi kapitalist bir zihinle devlet memuru yapma sevdamızdan vazgeçip, ahlâki zekâyı besleyecek ve bizim kültürümüzden feyz alacak müfredata yönelmedikçe,
Okul müfredatlarına; "vicdan eğitimi" adına, bizi biz yapan dinamiklerden beslenmiş bir eğitim sürecini iyiyi ve iyiliği “ortak iktidar”yapmak adına kodlamadıkça,
Bu mümbit coğrafya içinde, bizden gibi görünen ayrık otlarını kökünden söküp atmadıkça,
Deprem gerçeğini kabul edip her felakette ağıtlar yakarak yüreklere ateş düşürmek yerine, ülkenin her karışında inşa edilen binaları, verilen ruhsatları, açılan imarları tavizsiz bir denetime tabi tutacak insaf, vicdan ve ahlâk sahibi zihinleri bir araya getirmedikçe,
Sadakat yerine liyakati beslemedikçe,
Adalet denen iki tarafı keskin kılıcı amasız bir algı ile yeniden bilemedikçe,
Yarınlar bugünden daha iyi, daha huzurlu, daha müreffeh, daha sağlıklı olmayacaktır.
Vakit merhamet vakti
Kabul edelim ki,
Hem göğsünden hikmet emdiğimiz, yüzlerce medeniyete annelik eden dünyanın en büyük açık hava kütüphanesi konumundaki kadim Anadolu Medeniyeti, hem de ruh köklerimizin yeşerdiği iman toprağı bize 'canın' yaratan kudret tarafından aziz kılındığını ve tüm kutsalların bu azizliğe hizmet için var olduğunu fısıldıyor.
İlahi beyan ise, bir can kurtaranın tüm alemleri kurtarmış gibi olduğunu belirterek ve bir cana kıyanın ise tüm alemleri yok etmekle eşdeğer olacağını fısıldayarak bu tespiti tasdik ediyor.
Hatta durum o kadar nezih bir hâl alıyor ki, muhatabının manevi şahsına suikast olarak değerlendirilen gıybet dahi, 'kardeşinin etini yemek' olarak lanse ediliyor.
Tüm bunlar da bizi; 'canı' aziz bilmeyen, tüm kutsallar sırasında onu ilk sıraya almayan, kutsallık gömleği giydirdiği tüm kavram ve süreçleri bu kutsala hizmet için kullanmayan kişi,fikir, ideoloji, düşünce ve yönetimlerin uzun süreli başarılı olamayacağı, hatta ayakta kalamayacağı gerçeği ile yüzleştiriyor.
Bunları alt alta topladığınızda ise ortaya 'merhamet' denen o efsunlu sözcük, tüm yaraları pansuman eden gücü ile ortaya çıkıyor.
Benim kainatın mayası olarak okuduğum ve toplumu toplum yapan bu sözcüğün, sadece kendinden olana değil, asıl 'kendinden olmayana' gösterildiği zaman asıl hüviyetine kavuştuğunu ise, kalem ve kelam ehli haykırıyor.
İman toprağındaki vicdan ağacını diri tutan bu sihirli kelime, asıl hüviyetine kavuştuğu zaman ise; ortaya bir başkası yaşayabilsin diye ölebilen; bizim cephemizde toprak altındaki diriler, ilahi beyan tarafından ise ölümsüzlük olarak kodlanan 'şehadet' kavramını doğuruyor.
Dolayısıyla cana hizmet eden, canı aziz bilen, canı kurtarmak için çabalayan, cana pansuman olan herkes ama farkındalıkla ama farkında olmadan bu yüce mertebe ile müjdeleniyor.
Durum bu olunca da, yüreklerimize ateş düşen ve sol yanımızı tarumar eden şu makus süreçte gecesini gündüz edip bir canı daha yaşama bağlamak için çabalayan herkesin yüreğinden öpmek ben gibi acizlerin üzerine farz oluyor.
Sizi bilmiyorum, lakin yarım asırlık ömrümde gülistan olmak bana nasip olmadı.
Ama kimbilir, bu gülistana olan muhabbetimiz sayesinde belki bize de bir parça gül kokusu nasip olur!
Yardımseverlik var iken vermek değildir
Yoksul bıraktığını muhtaç olmakla zengini ise infak edip etmediğini kontrol amaçlı sınayan ilahi kudret, mülkün bir deveran halinde dolaşacağını ama asıl sahibin kendisi olduğunu haykırıyor.
Başımızdan aşağı din boca eden bezirganlar, ısrarla salat kavramını namaz olarak zikretse de salat kavramı yardımlaşma, verme, dayanışma, infak kavramları ile eşdeğerdir ve ilahi hitap, ısrarla ama ısrarla yoksul ile zengin arasındaki uçurumun kapatılması gerektiğine, asıl cennetin bu dünyada inşa edilmesi için çaba gösterenlerin kurtuluşa ereceğine atıf yapar.
Bu realiteyi alıp günümüze ve özellikle de yaşadığımız şu felakete kodlarsak;
